„Zgodnie z instrukcją w wyścigowym tempie ubieram się jak najcieplej, zakładam pas ratunkowy i gnam na swoje miejsce przy tratwie. Czekamy na dalsze rozkazy. Wokół nieprzenikniona czerń nocy, ani jednego światełka. Bardzo zimno, a na dodatek lodowata mżawka. Nagle daleko za prawą burtą wykwita pióropusz płomieni i rozlewa się falująca plama ognia. Zupełnie jakby paliło się morze. Jeden ze zbiornikowców storpedowany! W chwilę potem, ale już bliżej nas, rozpryskują się na wsze strony oślepiające fajerwerki i do uszu dochodzi potężny grzmot wybuchu.
— Cholera! — klnę w duchu. — Trafili w amunicyjny. A może teraz kolej na naszą łajbę
Mimowolnie rzucam okiem za burtę. Gdzieś w dole przelewa się lodowata woda. Można w niej przeżyć zaledwie kilka minut. Nie, nie będę tam chyba skakał, nawet na rozkaz. Zostanę w razie czego na statku. Lepiej z nim od razu pójść na dno niż daremnie się męczyć.
Statek drży z wysiłku. Pędzimy „cała naprzód". Z oddali dochodzą stłumione odgłosy wybuchów. To nasze niszczyciele tropią niemieckie Ubooty i miotają bomby głębinowe.
Noc spędzamy na pokładzie, kłapiąc zębami z zimna i emocji. O świcie odwołanie alarmu. Zmarznięci na kość, przesiąknięci wilgocią, chronimy się do kabin. Włażę na koję i przymykam oczy. Całkowite odprężenie. Przyjemnie, że człowiek jeszcze żyje, ale jakże żal tych nieznanych towarzyszy walki, którzy zostali na zawsze w morzu.“(2)