„O ile na ogół nie budzi zastrzeżeń ludzka podmiotowość, to zbyt mało czyni się użytku z poznania człowieka jako przedmiotu, a zakres tego określenia jest olbrzymi! W sensie pejoratywnym historia ludzkości dostarczyła już r.a to aż nadto przykładów; natomiast mało poświęca się uwagi wykorzystaniu możliwości człowieka jako niezastąpionego instrumentu poznania.
Olbrzymi postęp biochemii ostatnich trzydziestu lat zawdzięczamy przede wszystkim wprowadzeniu wymienników jonowych, które pozwoliły na ilościowe oznaczanie pikogramowych ilości substancji chemicznych. Czułość tych wymienników nie osiągnęła jednak progu możliwości metod biologicznych w odniesieniu do biologicznie czynnych związków chemicznych. Jednak by dokonać pomiaru aktywności musi być ona rejestrowana przez odpowiednią aparaturę, obsługiwaną przez człowieka.
Współcześnie istotnym problemem medycznym jest dokonywanie w materiale biologicznym pomiarów czysto fizycznych. Potrafimy w całym organizmie dokonywać instrumentalnego pomiaru rezonansu magnetycznego jąder poszczególnych atomów, których stan równowagi podlega tak prawom fizycznym, jak i biologicznym. Aparatura pomiarowa, mimo niebagatelnej ceny, stanowi szczyt medycznej techniki diagnostycznoterapeutycznej. Okazuje się jednak, że np. nawet w stanach nowotworowych czy tylko w stanach zagrożenia nimi, odpowiednio przygotowana i predysponowana grupa ludzi też potrafi te stany stwierdzić. Człowiek odbierający fale elektromagnetyczne od badanych ludzi staje się przedmiotem pomiarowym (przyrządem!). Mamy więc do czynienia z niezwykle czułym pomiarem psychobiologicznym, bardziej złożonym niż przytoczony wyżej biologiczny pomiar substancji chemicznych. Powszechniej znane jest praktyczne wykonywanie praktyk radiestezyjnych, też stanowiących dowód funkcjonowania przedmiotowości indywidualnych osób w homeostazie społecznej. Przytoczone przykłady pozwalają więc uznać społeczeństwo za przedmiot zainteresowań także biofizycznych.“(4)