„Nigdy jeszcze świat nie wydał się Harryemu takim, jak tego wieczoru. Gwiazdy rozsypały się na niebie w niezwykle wyraźny, olśniewający deseń. Między nimi wyczuwało się istnienie wielkich przestrzeni.
Harry ze zdziwieniem rozglądał się dokoła. Ulice, pełne elektrycznego światła, hałasów i ruchu, rozchodziły się promieniście. Wszędzie pęd, we wszystkim potężny impuls życia. Wszystko jakby odchodziło w bezkres, a zarazem przysuwało się bardzo blisko, rozpływało na zewnątrz i przenikało do wnętrza. Było to dla człowieka ze stali odkrycie świata.
UCZUCIA SKOMPLIKOWANE
Eleonora Stakle po skończeniu wyższej uczelni była już drugi rok asystentką profesora Sandersona. Przyjaciółki zazdrościły jej; twierdziły, że ma szczęście, pracując pod kierunkiem tak wielkiego uczonego. Rzeczywiście wydawało się, że wszystko układa się dla Nory jak najlepiej. Ale to były pozory. Dni pierwszego entuzjazmu, tęczowych planów i wielkich nadziei dawno minęły i oto stanęła twarzą w twarz z nagą rzeczywistością.
Profesor Sanderson, uważany przez wszystkich za „czarującego staruszka" i najmilszego człowieka, okazał się nie takim, jakim go sobie Nora początkowo wyobrażała. Sama nie mogłaby wyjaśnić dlaczego, lecz stopniowo człowiek ten wywoływał w niej coraz silniejsze uczucia strachu i wrogości. Oczywiście, nie śmiałaby nigdy zdradzić się z tymi uczuciami, ale w czasie samotnych rozmyślań przeżywała głęboko swój zawód.“(7)