„Ilościowe oznaczanie próchnicy
K. Springer (1924) zaproponował bardzo prostą metodę oddzielania próchnicy od niezhumifikowanych związków organicznych w glebie, za pomocą bromku acetylu (CH3COBr). Rozpuszcza on wszystkie związki organiczne z wyjątkiem próchnicy. Wystarczy więc podziałać tym odczynnikiem na glebę i odsączyć roztwór; na sączku pozostanie wraz z glebą próchnica, a w roztworze znajdą się wszystkie niezhumifikowane związki organiczne. Jeżeli oznaczymy zawartość węgla w obu frakcjach, będziemy mogli ocenić stopień humifikacji H
H mf 100%
Kwasy huminowe
gdzie Cv oznacza węgiel zawarty w próchnicy, a Cz — ogólną zawartość węgla w glebie, czyli sumę węgla zawartego w próchnicy i w związkach organicznych niezhumifikowanych, rozpuszczonych w bromku acetylu.
Ilościowe oznaczanie węgla jest pracochłonne, ale można je zastąpić oznaczaniem zawartości azotu. W próchnicy właściwej węgiel stanowi 50% masy, a stosunek ilościowy węgla do azotu jest również prawie stały i wynosi 10 1. Azot stanowi więc 5%, masy i wystarczy jego ilość pomnożyć przez 20, aby znaleźć w przybliżeniu masę próchnicy.
Bardzo prostą i szybką metodę oznaczania zawartości próchnicy w glebie zaproponował W.P. Iszczerekow (1904); polega ona na udenianiu próchnicy 0,2 N roztworem nadmanganianu potasowego (KMnO^; jeden miligram próchnicy redukuje około 1 ml (0,922) roztworu nadmanganianu. Metoda ta, jako bardzo szybka i prosta, znajduje pewne zastosowanie w masowych badaniach gleb przy pracach kartograficznych, ale może być stosowana tylko do gleb mineralnych, nie zawierających większej ilości niezhumifikowanych resztek roślinnych. Resztki te mogłyby również ulegać, przynajmniej częściowo, utlenieniu i wskazywałyby na zbyt wysoką zawartość próchnicy. Podobnie sole żelazawe i manganawe ulegają udenieniu powodując pewien błąd w oznaczeniu zawartości próchnicy.“(16)