„Billot umilkł, skrzyżował ręce na piersi i niczym lew w klatce zaczął przemierzać pokój o niskim sklepieniu, czując, że jest zdany na łaskę i niełaskę policji.
W milczeniu dokonywano dalszej rewizji mieszkania. Miało się wrażenie, że ci ludzie po prostu spadli z nieba. Nikt, poza owym robotnikiem w polu, który im wskazał drogę, nie widział ich. Psy na podwórzu również nie powitały ich szczekaniem. Przywódca całej wyprawy musiał mieć nie byle jakie doświadczenie i najwidoczniej nie była to pierwsza w jogo życiu wyprawa tego gatunku. Billot słyszał zawodzenia swej córki, zamkniętej w pokoju nad nim i przypomniał sobie jej prorocze słowa nie ulegało bowiem najmniejszej wątpliwości, że przyczyną prześladowań, jakie spadły na niego, była owa książeczka napisana przez doktora.
Tymczasem wybiła dziewiąta godzina i Billot, patrząc przez swe zakratowane okno, mógł policzyć kolejno wszystkich swych parobków, powracających z pola. Ten widok uprzytomnił mu, że na wypadek gdyby doszło do bezpośredniej walki, nie będzie wprawdzie miał po swojej stronie prawa, ale za to siłę. Świadomość tego stanu rzeczy sprawiła, że krew w nim zawrzała. Nie potrafił się dłużej pohamować i chwyciwszy za klamkę drzwi, pchnął je z taką siłą, że po jeszcze dwóch podobnych ciosach gotowe były wyskoczyć z zawiasów.“(9)