„Adwokat nie stoi bezradny — A teraz mamy też rektora Oliwera!
— A tak. Owszem.
— Człowiek znany w kraju całym, uczony. Pójdę go przywitać.
— Nie pozostanie zapewne dłużej, jak do końca tygodnia.
— Ja z nim pomówię, — odpowiada adwokat, — przywitam go, wyrażę nadzieję, że się dobrze czuje, zapytam, czy ma coś przeciwko temu, abym go umieścił w gazecie. Już to poskutkuje!
Doktór nabiera więcej odwagi i śmieje się z zaradności adwokata. Przecież suszą sobie głowy w najzupełniejszej niewinności, nikomu tem nie szkodzą, a tylko czynią na korzyść uzdrowiska Torahuzą.
— Siedzę tu i myślę, czy rektor nie jest moim kolegą z czasów matury, — mówi adwokat. — Coś mi się zdaje, że byliśmy dobrymi przyjaciółmi.
Doktór śmieje się głośniej.
Adwokat marszczy brwi i mówi poważnie — Zatrzymamy go tu w każdym razie, dopóki nie dostaniemy kogo innego. Jeśb nie ma dość środków, to może mieszkać darmo.
I rektor Oliwer oraz dwaj jego chłopcy pozostali dwa i trzy tygodnie. Wół został natychmiast zarżnięty i zamieniony w potrawy, konserwy zastąpiono delikatnemi pieczeniami i befsztykami, a ogólny stan zdrowia wzrastał. Owszem, rektor czuł się dobrze i tył, próźniaczył, czytał francuskie książki panny drEspard i omawiał z nią potem ich treść. Wielkie to przeżycie dla niego, że mógł spotkać tak wykształconą damę, w rodzinnem swem miasteczku żył prawie żc bez godnego sobie towarzystwa.“(11)