„—Jak to, Barbra — wołał tymczasem Nadhorodecki. — Chyba Barbara
— Nie, właśnie Barbra.
— A czy jest takie chrześcijańskie imię
— Widocznie jest, skoro się tak nazywam.
ł — To jak mam do pani mówić, panno Barbro
Kiwnęła. Potem wyrzekła coś niegłośno.
Jest taki instrumencik, rodzaj dudki, która wydając z siebie zakochane dźwięki wprowadza w błąd biedne, nieszczęśliwe ptaki — lecą tedy pod samą lufę. Nadhorodecki nie tylko umiał zarzucać wędkę, lecz potrafił dmuchać do takiej dudki podstępnych myśliwych. Słychać było charakterystyczne modulacje jego głosu, łudząco do takiego instrumenciku podobnego. Naraz... Te te! pomyślał Leon i z przyjemnością uczuł coś na kształt sensacyjnej ciareczki, co niczym mrówka przebiegła mu po palcach. Wynikła ona, ta ciarka, z pewnego pomyślenia, które wraz z „te te!" jak gdyby coś przed nim odsłoniła.
Te te, pomyślał, a co, jeżeli nie tylko ja mam owe... owe niecodzienne nieco zadanie. A co, jeżeli i ten pan doktor ma zadanie identyczne
Owszem, było możliwe, że Nadhorodecki bynajmniej nie przypadkiem po swojemu wywraca oczami, operując pieściWymi a władczymi modulacjami barytonu i dążąc do tego, by rozkochać w sobie smagłą, bardzo smagłą młodą brunetkę, przychodzącą samotnie do „Sportowej".“(3)