Wszystkie powyższe pytania

„Wszystkie powyższe pytania miały dla Polski kapitalne znaczenie i wiązały się w najbardziej bezpośredni sposób z zagadką trwałości umowy polskoniemieekiej o nieagresji, zawartej, jak wiadomo, na lat dziesięć. Już od jesieni 1933 roku rozważania moje na na ten temat zaczął cechować sceptycyzm, wzrastający następnie z biegiem czasu.
Co do politycznej strony zagadnienia, od samego początku, czyli od chwili zawarcia umowy, byłem nastrojony w najwyższym stopniu nieufnie. Ujawnienie istotnych zamiarów niemieckich wobec Polski było w moich oczach jedynie kwestią czasu. Sądziłem, że Niemcy podrą umowę w strzępy bez chwili wahania, gdy tylko nabiorą przekonania, że pokój jest podzielny, a ewentualna wojna z Polską może być wojną izolowaną. Wynikał stąd, wedle mego zdania, nieodparty wniosek o konieczności jak najdalszego zacieśniania węzłów sojuszniczych łączących nas z Francją.
Gdy zarysowały się plany Hitlera względem państw sukcesyjnych, powstałych na gruzach dawnej monarchii austrowęgierskiej, powziąłem głębokie przekonanie, że rozprawienie się z Czechosłowacją będzie przedmową do rozgrywki z Polską.
W lutym 1938 roku, w związku z pewnymi, w moim rozumieniu, wysoce niepokojącymi tendencjami polskiej polityki zagranicznej, uważałem za swój obowiązek ostrzec, kogo należy , jak dalece są one niebezpieczne. W paru długich rozmowach z najwyższymi w państwie czynnikami miałem możność wyłożyć swój punkt widzenia. Twierdziłem, że byłoby naiwnością z naszej strony wierzyć w szczerość intencji niemieckich, że“(1)